ตามมาทำไม๊...หลงทางอยู่ >o<

  

(หมายเหตุ - รูปเยอะโหลดนานตามความสามารถของคอมฯ)
(กรุณาอย่าเม้นซ้ำๆกันจะขอบคุณมากคะ)

   

ณ บ้านน้อยหลังงามริมสะพานพระราม 8
วิวสวยมากๆๆๆ ... จนต้องเดินข้ามน้องหมาไปหยิบกล้องมาถ่าย
ระหว่างดิชั้นนั่งรอเจ้าของบ้านไปอาบน้ำ
ถ่ายมาได้เท่านี้ ...
แบตหมดนิ -..-

 

 

ระหว่างรอหม่อมป้าของเด็กๆ ... "มามิ" เจ้าของบ้านตัวน้อยก็แนะนำให้รู้จักกับ
"ไอ้เตี้ย" (หรือชื่อจริงในอาทิตย์นี้ว่า "ทอม" อาทิตย์ที่แล้ว "สตาร์ด๊อก")

นี่คือโฉมหน้าของ "ไอ้เตี้ย" ของบ้านนี้
(อุ้มโดย"มามิ")

ตัวเท่ารองเท้าส้นสูง 3 นิ้วนิ -*-
(ตัวซ้ายชื่อ "แป้ง" เป็นชื่อจริงไม่มีชื่อเล่น)

 

รอจนทั้งป้า ทั้งหลานๆ อาบน้ำเสร็จ ... ก็เดินทางได้
ถ้ายังไม่ไป กะจะพายเรือล่องตามน้ำเจ้าพระยาไปแล้วนิ

พอไปถึงร้าน .... ก็พบกับ

V
V
V
V
ซากหอยที่ยังไม่เป็นฟอสซิล

 

หลังจากนั้นมหกรรมซัดหอยก็เริ่มขึ้น
ทั้งหอยแครง และหอยแมลงภู่

 

 

เพราะว่า "รอ" สิ่งนี้กันอยู่

กุ้งและปูอบวุ้นเส้น
(หารูปปูไม่เจอนิ สงสัยลืมถ่ายรูปมา)

และนี่คือโฉมหน้าของ 3 คนป้าหลาน

 

 

พ่อหนุ่มนี่ก็แกะปูไม่สนใจใครเลยนิ

มามิ :: หนูไม่อยากกินนี่ป้าสายลมฯ

มาโกะ :: หึๆๆๆๆ เสร็จเรา

 

มาโกะ :: วุ้นเส้นอร่อยจัง

 มาโกะ :: อาหย่อยนิ ... หม่ำๆๆๆ

มามิ :: "กินก็ได้"

 

หลังจากนั้นเจ้าหญิงแห่งสายฝนคนนี้ก็มา .... มันมาพร้อมฝนด้วย

 

 

ผ่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

ผ่างงงงงงงงงงงงงงงง

ผ่างงงงงง

ผ่าง

 

 

มาถึงก็เนียน .... สังสรรค์กันสนุกสนาน

         

            

            

เน้นไปทางเม๊าท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

นินทาตัวเอง 

เสียงดังจนคนรอบข้างแปลกใจ

         

หลังจากนั้น ... สาวน้อยของเราก็หาอะไรมาเล่นให้เพลิดเพลิน

โดยการกรอกน้ำสลับไปมาระหว่างขวดกับแก้ว

และมีพี่สาวคนสวยเป็นกำลังจุยคนวำคัญ -*-

 

 

          

          

หลังจากเทพีแห่งฝนหอบฝนมาได้สักพัก .... ก็มิได้นำพา
เพราะจดจ่อกับการกินมากกว่าอื่นใด

เพลินจริงๆนิ ... ฮ่วย

จูน :: แซ่บมากคะท่านผู้อ่าน

ขำจนหงายหลังเลยนิเจ๊สายลมฯ

 

มามิ :: ป้าเค้าขำอะไรอ่ะ มาโกะ
มาโกะ :: ไม่รู้ป้าสายลมฯเค้า

มามิ :: ดูดิยังขำไม่เลิกเลย
มาโกะ :: งืม ... เห็นด้วย

มามิ :: เล่นอันนี้ดิมาโกะ
มาโกะ :: อืม ... แต่ขอกินนมก่อน

มามิ :: ทำไมกินเยอะอย่างงี้มาโกะ
มาโกะ :: เอานาเด็กกำลังโต

"เจ๊ก็กำลังโต ... เอิ๊ก เอิ๊กกกกกกก"

          

                   

           

          

         

หลังจากนั้นไม่นาน .... องค์งอนก็ประทับ
ใคร บาง คน

 

            

ส่วนรถขายของอันนี้เก็บมฝากเฉยๆ
เผื่อใครอยากไปอุดหนุนนิ ... ชอบจริงๆ
เข็นมา ... งงกันทั้งโต๊ะ

 

 

            

               

และสุดท้ายก่อนจากลากันไปในวันนี้

         

 

 

หนูขอเต้นเลข 3 ให้ดูเพื่อเป็นการขอบคุณคะ

 

 

 

 

 

 

เล่าเลยละกันนะคะ เมื่อวันอาทิตย์(สิ้นเดือนมีนาคม)ไปงานศพมาคะ งานนี้เป็นงานของคุณพ่อของบุคคลท่านนึงที่เราเคารพมากในทางธรรม ไปด้วยความซ่าไม่สำเหนียกถึงอาการป่วยๆหยุดๆของตนเอง(ณ ตอนนั้น) -*-     ไปงานศพคุณป๋าคุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย ... มีเรื่องให้ตกใจนิดหน่อย เพราะก่อนไปงานก็กลัวว่าจะไม่ทันแล้ว ก็เลยนั่ง taxi ไป ด้วยความมึนพี่ Taxi ขับเร็วแม่กกกกกกกกกกก นั่งมึนไปตลอดทาง แทบอาเจียนกันเลยทีเดียว พอถึงวัดป๊าบบบบบบบบ ... คุณพี่แกหันมา รู้ละว่าทำมุ๊ยทำมุยขับเร็ว ... คิดว่าเราเป็นศพชิมิ? ใส่เสื้อปอเต็กตึ๊งด้วย T^T      พอไปถึงงานศพก็เศร้าใจพอสมควร เป็นงานที่เรียบง่ายและงดงาม พูดกับเจ๊นกว่า "สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลยเนอะ นอกจากความดีกับความชั่ว" อ่านหนังสือแจกในงานศพที่เขียนประวัติคุณป๋าแล้วก็ยิ่งทึ่ง ... คุณป๋าเป็นคนเก่งและเจ๋งจริงๆ เสียดายที่ไม่เคยได้พบท่านเลย ส่วนคุณแม่เข้มแข็งมาก (นอกเรื่อง::พี่น้อง 5คนของคุณดนัยหน้าตาดีหมด) ... แม้ว่าจะมีอะไรบางอย่างที่เหมือนจะยาวนานทำคนอึ้งไปทั้งงาน แต่ก็ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ และสติสอนคนที่ยังอยู่ต่อไป   *รูปแรกด้านบนซ้ายเป็นเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทร์ที่อายุ 90 กว่าแล้ว แต่ยังนั่งหลังตรงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ในงานมีวงของทหารเรือมาบรรเลง และมีคุณไก่ มีสุขมาร่วมร้องเพลงอาลัย ร่วมกับวงดนตรีของจีวัน ... ของชำร่วยเป็นหนังสือ2 เล่ม ซีดี 2แผ่น ชอบหนังสือเล่มนี้จริงๆคะ "เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน#2" ของคุณ ดังตฤณ                            หลังจากนั้น .. 2 สาวผู้หิวโหยก็มีอันต้องไปสยาม (คล้ายๆว่าจะมีอันเป็นไปมิ? -_-') เพื่อไปหาของกิน ... ณ จุดนี้เจ๊นกบอกว่าอยากกินพาสต้า!!! ที่สยามมีพาสต้าที่ไหนมิ? "นึกๆเท่าไรนึกไม่ออกซะที นึกๆเท่าไรนึกไม่ออกซะที คิดม่ายออกไม่ออกไม่ออก .. อาฮ่ะ~~~" (เพลงโคตรโบราณเลย 555+) นึกอยู่สักพัก ลงรถ Taxi ที่ฝั่งตรงข้ามมาบุญครองด้วยความมึนอีกรอบ เดินข้ามถนนกันไปมาสองทีเพราะไม่ได้พูดกัน คือ...เจ๊นกไม่บอกว่าจะไปซื้อยาที่วัตสัน ... เราไม่บอกว่าจะไปร้านที่อยู่ฝั่งขวา -*- ... เดินข้ามไปมาให้มึนเล่น T^T เดินไปถึงร้านก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง...นอนกันเลย เย้ยไม่ใช่สิ ... สั่งอาหารมากินกันเลยทีเดียว แล้วไปถึงสั่งอาหารหลักกันก่อนเลย     เห็นรูปเซ็ทนี้แล้วนึกถึงตัวเองตอนผมยาว แอบเสียดาย T^T          สองสาวชุดดำผู้อ่อนเพลีย -*- (คนซ้ายไม่ได้บีบให้ผอมนะ ชุดมันพราง + มุมช่วย)          มาแว้วๆๆๆๆพาสต้าดำ กะ พาสต้าผัก (ขอเม้าท์ว่าของเค้าสดเหมือนเดิมจริงๆ)                      ผลัดกันจิ้มคนละหนุบ คนละหนับ ด้วยความสงสัยว่า "นี่อร่อยเพราะหิวหรือเปล่า?"                 หลังจากที่เจ๊นกได้ทำการบริโภคและย้ายไปนอนทั้งสอง Location ในโต๊ะเราเองแล้ว เจ้นกหันมาถามว่า"เอาหอมทอดไหม? ไม่อิ่ม" ตอบไม่ตรงคำถาม พยักหน้าหงึกหงัก "อยากกินผักโขมอบชีส" (ไม่ได้มีการห้ามปรามกันเลยทีเดียว)               แล้วก็ได้หอมทอดแสนอร่อยกับผักโชมอบชีส (ที่หน้าตาคล้ายชะอมชุบไข่ แต่อร่อยถูกใจ)            จากนั้นข้าพเจ้าก็เดินเหมือนโดนมนต์สะกดไปที่ตู้เค้ก ได้สิ่งนี้มา 1 ชิ้นแย่งกันกิน ... ชอบๆๆอร่อย เย็นๆๆ เด้งๆๆ                 จากนั้นเจ๊นกก็บอกว่า ... "หนาวมีชาร้อนไหม อยากกิน" น้องพนักงานหนุ่ม(มั๊ง) ก็หอบไอ้ยาดมพม่า 8 กระปุกนี้มาให้เจ๊แกบำบัด (คนอ่าน ::: กระป๋องใส่ชาเหอะเมิง -*- ) แอบถามน้องว่า "ถ้าเอาให้ดมจะรู้ไหมว่าชาอะไรเป็นอะไร แบบไม่ต้องดู" น้องพนักงานตอบ "ไม่ทราบครับ ไม่ค่อยได้ดม" (วิกิ ::: เอ่อม...ถูกของคุณน้องคะ)                     ด้านขวาน้องเหมียวแห่งสยาม -*-                 หลังจากเจ๊ได้ลิ้มชิมรสชา peach blossom เสร็จแล้วก็เช็คบิล ... กลับบ้าน แยกย้ายกันในเวลา 3 ทุ่มนิดๆ เนื่องด้วยนั่งฟังชาวบ้านเม้าท์อยู่ -*-          รอเค้ากลับกันก่อน แล้วเราค่อยกลับ 5555+ กลัวลุกไปแล้วเค้าจะเม้าท์เรา ... ซึ่งเค้าคงไปเม้าท์กันนอกร้าน (ไม่หรอกจริงๆแล้วมันกำลังสบายได้ที่ บรรยากาศดี เพลง Jazz ดีๆ)              แยกยย้ายกันกลับบ้าน เดินลงมาดูของกันนิดหน่อยแล้วก็กลับ เป็นอีกวันที่อิ่มทั้งท้องและอิ่มทั้งใจไม่รู้ทำไม แต่รู้แต่ว่าจะพยามทำตัวเองให้ดีขึ้น ...  อยากอยู่อย่างมีความสุข ในหนังสืองานศพของป๋าคุณดนัยเขียนสิ่งที่คุณป๋าเป็นไว้น่าสนใจมาก คุณป๋าคุณดนัยบอกว่า "เสียเปรียบบ้างก็ได้" ไม่เห็นจะเป็นไร ถ้าทุกคนคิดว่าเสียเปรียบบ้างเหมือนคุณป๋าคุณดนัย...ก็คงดี                  ปล. วันนั้นกลับบ้านไปรีบไปดูมือ และ เท้า ป๊ะป๋า...สงสัยว่า "ทำไมมือป๊าแก่นัก แต่เท้าไม่ค่อยเท่าไหร่?" เท้าตึงเชียว -*- ... มือและเท้าอายุ 64 ปีคู่นี้คงลำบากมาไม่น้อยเลยเนอะ (ป๊าไม่ชอบตัดเล็บ เพราะพลาดโดนเนื้อทุกที -*- ) คุณๆเคยสังเกตมือและเท้าของบิดามารดาคุณบ้างไหมคะ? ถ้ายังอยู่ลองก้มลงดูสักนิดนะคะ ... นั่นมีส่วนทำให้เราโตขึ้นมาได้ ว่าไหม?       ^ ป๋าถามว่า :: จะถ่ายให้มันได้อะไรขึ้นมา เท้าป๊าไม่สวย วิกิ ::  หนูว่าเท้าป๋าหนู สวยกว่าหน้านักการเมืองบางคนอีก -_-'               เพลงจุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ โดย อ๊อฟ ปองศักดิ์ [Ost.สวรรค์เบี่ยง] รู้ตัวดี ว่าทำตัวไม่เหมือนใคร คิดอะไรก็พูดกันไป ไม่แครใครซะอย่าง ทำตามที่สมองสั่ง ทั้ง ๆที่ตรงข้ามกับหัวใจ ถามตัวเอง ว่าที่ทำไปเพื่อใคร ประชดตัวเอง ทำร้ายตัวเอง อะไรที่ได้มา มีแต่เสียน้ำตา สับสนและต้องหวั่นไหว ต้องทรมาน ปวดร้าวไปทั้งตัวและหัวใจ *จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร ที่แท้นั้นหัวใจ มันอ่อนแอ รู้ว่าเธอ ไม่ได้รักไม่สนใจ ลึกลงไป ก็แทบละลาย ทำใจไม่ได้ ทำเป็นเหมือนไม่แคร ที่แท้นั้นน้ำตาไหล เจ็บไปทั้งใจ และหาคนเข้าใจไม่ได้เลย.. *จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร ไม่ต้องการให้ใครรู้ ว่าภายในใจ รักเธอเพียงใด และรัก.......... ฮู ฮู่ ฮู้....ทั้งหัวใจ                 สวัสดีปีใหม่ไทย                                 สุขสันต์วันสงกรานต์                                       นะคะทุกท่าน                      ^__________^

(รูปเยอะหน่อยนะคะ)

 

 

   

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

   

  

เอ่อม...สวัสดีทุกท่านคะ
จริงๆอยากเล่าเรื่องไปงานสัปดาห์หนังสือก่อนนะคะ
แต่ว่า ณ จุดนี้กลัวลืม ขอเล่าเรื่องนี้ก่อนละกันค่ะ


เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมามีความอยากไปงานสัปดาห์หนังสือขั้นรุนแรง
แล้วก็นัดเจ๊นก (พี่สาว) เอาไว้แล้วก็เลยนั่งรถเมล์ไป (ประหยัด)
เนื่องด้วยยานพาหานะที่ไปนั้นเป็นรถเมล์สีเหลือง
คันใหญ่ กระจกบานใหญ่ แอร์เย็น ... ก็เลยนั่งไปได้เรื่อยๆ
แต่...เท่านั้นยังไม่น่าสนใจพอที่กิจะเอามาเล่าให้ฟังชิมิล่า~~~

เพราะว่าเมื่อรถโดยสารนั้นเลยมาจากหัวลำโพง ก่อนเลี้ยวซ้าย 1 ป้าย
มีบุรุษหนุ่มนายนึงขึ้นมา ... ตอนแรกไม่มีใครคิดอะไร
(กิเองก็อ่านหนังสืออยู่ ไม่ทันได้มองอะไรใคร)
แต่หลังจากที่คุณพี่ขึ้นมาแล้วพูด ...


"พวกคุณอย่าไปประท้วงกับพวกมันนะ นายกท่านเป็นคนดี เพิ่งเข้ามายังไม่ทันได้แสดงผลงาน ... บลาๆๆๆๆ (และคำด่าทออีกมากมาย) ... ผมมีญาติเป็นข้าราชการผมรู้ดี ญาติผมข้าราชการทั้งนั้น (เพราะว่าญาติราชการนี่แหละ เราถึงเงยหน้าขึ้นไปมอง คิดในใจว่าทำไมมีแต่คนชอบอ้างคำว่าข้าราชการ)....ลงป้ายหน้า จอดด้วย"

อ่าว...คือจะขึ้นมาพูดแล้วก็ไปใช่ไหม?
ตอนแรกคิดว่าจะมีเลือกตั้งอะไรกันอีก เค้าคงมาหาเสียง ทุนน้อย
(มองโลกในแง่ดีจริงแม่คุ๊ณณณณณณณ)

แล้วไม่รู้ว่าเพราะวิตกจริตไป หรือ ว่าเพราะว่ารู้ตัว
คือปกติเราเป็นคนตาขวางๆ ไม่ยิ้มแล้วหน้าจะดุมาก
แล้วนิสัยบางอย่างทำให้เราไม่ค่อยหลบตาคนเท่าไหร่
เราก็มองหน้าเค้า แล้วมองแบบตั้งใจฟังมากๆๆๆๆๆ
.. ไม่ได้ตั้งใจจะมองหน้าหาเรื่อง -*-


ทีนี้พี่แกก็ลงไป เราก็มองตาม ... คนทั้งรถก็มองตาม
แต่เรานั่งอยู่ติดกระจก แถวที่ 3 นับจากประตูที่ 2
พอลงไปป๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
พี่แกก็ตาขวางๆ ด่าใครไม่รู้ (คงไม่ใช่เรา) ชี้ขึ้นมาบนรถ
แล้วก็บอกว่า ... "จะเอายังไง ลงมาเลย"
(คิดในใจ :: ไม่ใช่กุชิมิ? -..-)


หันซ้าย หันขวา ... เจอจอบ 2 อัน (คือตรงนั้นเค้ากำลังขุดท่ออะไรสักอย่าง)
พี่แกหยิบมา ... ง้าง .... คนทั้งรถที่มองพี่แกอยู่ ร้องพร้อมกันในลำคอโดยพร้อมเพรียงว่า "เฮ้ยยย"

เราพูดโดยอัตโนมัติไปว่า

 

"พี่ปิดประตู"
(-00-)/

  

คือไม่เข้าใจคนขับเหมือนกันว่าทำไมไม่ปิดประตูทั้งที่เค้าลงไปแล้ว
แล้วก็ไม่เข้าใจว่าจะหยุดรถรอให้พี่เค้าเอาจอบมาถลกกะบาลอิชั้นก่อน?
คือจริงๆเป้าหมายพี่เค้าเป็นไม่ใครไม่รู้ ... เพราะพี่เค้าตาขวางๆ(ยังจ้องอีก!!)
แต่ง้างจอบขึ้นมา ... คมจอบพอดีกะหน้าอิชั้นเลย -*-



แล้วคนขับรถเมล์ยังพูดว่า "แน่จริงมาเลย จะแจ้งตำรวจจับให้"
(//คิดในใจ:: แมนมาก!!! กว่าตำรวจจะจับได้ หัวกุยังอยู่ไหม?)











หลังจากที่เราและเพื่อนร่วมทั้งคนรถผ่านเวลา 2 นาทีนั้นมาได้
มีพี่ในรถคนนึงพูดว่า ... "ไอ้โดนเรานะมันไม่เป็นไร แต่โดนเด็กสงสารมัน ไม่รู้เรื่องอะไร"
ข้างหน้าเรา 2 แถวมีเด็กประมาณ 10 ขวบอยู่ 1 คน (ซึ่งไม่ได้ใกล้วิถีจอบเลย =..= )
แล้วคนพูดนี่ก็แมนมาก นั่งไกลสุดเลย -*- ... กว่าจะถึงคุณพี่หน้าหนูจะเหลือไหม?


เมื่อก่อนแอบสงสัยว่าทำไมกระจกรถเมล์ ปอ. หรือรถทัวร์นี่มันหนาจัง
ลองเคาะๆดูรู้สึกว่ามันหน๊าหนา
... แต่พอเจอจอบง้างขนาดนี้ ไม่ไหวเหอะ T^T
... แทบจะร้องไห้

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาละคะมาเล่าเรื่องงานสัปดาห์หนังสือกันดีกว่าคะ
ตอนแรกกะว่าจะไปนั่งฟังสัมมนา..ที่ห้อง Meeting 1
แต่ว่า... วิกิน๊านนนน... ไม่รู้จักใครเลย
นอกจาก "พี่ชาลี" ที่เค้าก็ไม่รู้จักเรา
และ "พี่กนก" ซึ่งอยู่บนเวที -*-

ดังนั้นเลยนั่งไปเนียนๆได้สัก 10 นาที ... ไม่รู้จะคุยกับใคร
เพราะพี่สาวที่ไปด้วยกันก็ขอตัวออกไปเดินหาหนังสืออ่าน
โทรหาจูน(หรือจุนอิ=อุนจิ)ก็บอกว่าโดดงานมาไม่ได้(รักงานซะงั้น)
ไม่รู้จะทำอะไร ... ไปเดินหาหนังสืออ่านดีกว่า -..-

ระหว่างที่นั่งไปก็ถ่ายรูปไปเรื่อยๆจากมุมไกลๆ
คือ... นั่งมันมุมซ้ายสุด หลังสุดเลยทีเดียว
ดังนั้นอย่าแปลกใจถ้าจะมีแต่รูปไกลๆ และเป็นพี่ชาลีซะเยอะ -_-'
ส่วนคนที่รู้จักอีกคนคุณMintmintก็มาช้าซะ...จนไม่ได้ทักทายกัน
ส่วนคุรพี่ที่อยู่ข้างๆก็ได้ความตอนที่พี่ท่านทักคุณชาลีว่า
"สวัสดีครับพี่ชาลี ผมทิวสนครับ"
-*-

^
แอบถ่ายคุณทิวสนด้วย -/\- ขอโต๊ด

  

  

นอกนั้นก็เป็นรูปทั่วๆไปในงาน แวะทักคนนั้นคนนี้ไปมา
ไปดูคุณครูที่รักอย่างครูเล็ก ภัทราวดีเปิดตัวหนังสือ -_-'
ไปดูพี่เอ๋(นิ้วกลม)ที่ดำขึ้นแจกลายเซ็นที่บูท A Book
ไปดูคุณพนมเทียน นักเขียนรุ่นเก๋าแจกลายเซ็นบนเพชรพระอุมาเป็นกล่องๆ
และแอบไปดูคุณกนกแจกลายเซ็นและรอยยิ้มให้สาวๆ ...
... ว่าจะถามอยู่ว่าะแกเซ็นลายเซ็น หรือคัดลายมือ???

 

 

   

^
ชอบอันนี้ คิดชั้นเดียวง่ายๆ "อ่านมาก...ก็อ่านคล่อง"

และนี่คือบรรยากาศในห้อง Meeting 1 ของชาว oknation

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
^
พี่ชาลี เว๊บ OK Nation

 

 

^
ถ่ายมาทำไม? ... ไม่เห็นหน้าเห็นตา
55555+

  

   

  

 

 

ย้ายร่างไปดูงานข้างนอกกันมั่งดีกว่านะคะ
^^'

 

 

ก่อนไปขอดูแผนที่ก่อนนะคะ

  

 

มีหนังสือจากไต้หวันด้วย (อ่านไม่ออกเหอะ)

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กนก รัตน์วงศ์สกุล ... กับหนังสือ "กนก ยามเย็น"

แบร่ๆๆ 

  

    

หน้าตาคุณคริสเครียดมาก...กำลังถกเรื่องคนไทยไม่พูดภาษาอังกฤษ

  

ส่วนคนนี้ก็แอนดรู บิ๊กส์ ... สอนภาษาอังกฤษเหมือนกัน
(ฝรั่ง 2 คนนี้ทำไมไม่มี"ผม" .. .เหมือนกัน)

   

 

เปิดตัวหนังสือของครูเล็ก ภัทราวดี มีชูธน

พิธีกร - ไชยวัฒน์ อนุตระกูลชัย
(ใครน๊า..ไม่เห็นจะรู้จัก ;P)

  

 

ไปบู๊ทของมติชนก็เจอคุณ "หนุ่มเมืองจันทร์"

  

   

 

บู๊ท ณ บ้านวรรณกรรมก็เจอคุณ "พนมเทียน"
ผู้เขียนเรื่องเพชพระอุมา
(ว่าจะอ่านหลายทีแต่ท้อ ... เยอะเหลือเกิน)

หน้าท่านดูมีความสุขมากๆจริงๆนะ 

   

  

 

บู๊ท A Book เจอคุณพี่เอ๋ ... นิ้วกลม

 

แอบดูนิ้วกลมวาดรูปแฟนหนังสือ -*-

    

 

 

 

อยากได้ลายเซ็นตัวนี้ได้ไหม?
ชื่ออะไร "เคโรโระ" ?

  

แต่แอบชอบหนูน้อยหมวกแดง กับ หมาป่า คู่นี้
เป็นคู่ที่เล่นกันได้เพลินมากๆ ยืนดูกับเจ๊นกตั้งนาน

       

 

บู๊ทอมรินทร์ก็มีคุณหมอมาแจกลายเซ็น

    

 

 

 

ไปแอบดูคู่แม่ลูกคู่นี้ดีกว่า ... หนุ่มน้อยนี่จะ 2 ขวบวันที่ 29 นี้แล้ว

ชามนี่พอดีกับระดับสายตาเลยทีเดียว -*-
เราถามพี่นกว่าน้องเค้าตักอะไรมากิน เพราะเค้ามองไม่เห็น
พี่นกบอกว่า "ก็เหมือนหว่านแหไง ตักอะไรได้ก็กินอันนั้น"
-___-'

หน้าเหมือนพี่ชาลีเนอะ...หรือจะเป็นลูกพี่ชาลี?
-..-

บ๊ายบายคับผม ...

คุณแม่ถามคุณลูก "บ๊ายบายสิครับ"
คุณลูก "บ๊ายบาย"
คุณแม่ "ส่งจูบด้วย"
คุณลูก "ม๊วบ" (เบ้อเร่อ)
คุณแม่ "See you อะไรลูก"
คุณลูก "ตูม๊อโร่ว"

5555+
(พีนกแอบบ่นว่า "tomorrow มาไม่เจอละน่าดู")

  

คุณพี่คู่นี้ก็น่ารัก...

   

 

 

และนี่คืออาหารของ 2 พี่น้อง -*-

เจ๊นกบอกว่า "เดี๋ยวบ่นปวดท้องจะขำให้"
ไม่เห็นจะเผ็ดเลย ... ซี๊ดๆๆๆ

คือเราสองคนไมได้ตั้งใจจะไปซื้อหนังสือกันชิมิ?
ตั้งใจกินมาก ฮ่าๆๆๆๆ

       

   

และก่อนกลับ แวะไปหาพี่ๆที่รักที่ทีวีบูรพาก่อน
^^

  

     แล้วก็แวะไปสวัสดีพี่"เวียง วชิระ บัวสนธ์" ที่บู๊ทของสามัญชน

 

   

^
2 คนเสื้อเหลืองขวามือนี้มาด้วยกัน แต่ทำเป็นไม่รู้จัก
-*-

  

     

  

สรุปว่าได้หนังสือมา 3 เล่มถ้วน
ได้หนังสือน้อยเพราะมัวแต่ทักทายคนนั้นคนนี้ และ ถ่ายรูปเล่น
 

       

 

      

  

   

  

ไปละ... แว๊บบบบ

 

^
สิวยังไม่หายเลย
-..-

   

       

ปล.หลังจากว่างงานประจำมา 2 เดือน น้ำหนักขึ้น 15 กก.
อีก 1เดือนจะเอาลงให้ได้ 10 กก (บันทึกส่วนตัว)

               
               
                   
                 

เพลง เรื่องจริง
เนื้อร้อง-ทำนอง บอยด์ โกสิยพงศ์
ร้องโดย ธนชัย อุชชิน

เสียงร้องที่เธอกำลังได้ยิน กลั่นออกมาจากใจจริงๆ
และเสียงเปียโนที่เธอได้ยิน ก็ออกมาจากใจจริงๆ

เพื่อระบายทุกสิ่งข้างใน ให้ได้ไหลรินออกจากหัวใจ
ไม่รู้จากนี้จะเป็นยังไง เมื่อเธอฟังแล้วจะเป็นยังไง

เธอจะเชื่อคำพูดฉันหรือไม่
กับเรื่องจริงต่อจากนี้ไป กับเสียงเพลงที่พูดแทนหัวใจ

ว่าฉันรักเธอโดยที่ไม่รู้จัก และฉันรักเธอตั้งแต่แรกพบหน้า
มากมายจนข้างใน ต้องระบายออกมา ให้เธอ ได้ยิน

สำหรับฉันนั้นเธอคือทุกสิ่ง เป็นแรงบันดาลใจเป็นทุกๆอย่าง
เธอเชื่อมให้ฉันเห็นภาพที่สวยงามของชีวิต
แม้ว่าเรายังไม่ทันได้รู้จัก กันเลย

ไม่มีเรื่องราวไม่มีอะไร ไม่มีเหตุผลที่มาที่ไป

และเสียงเพลงต่อจากนี้ไป
จะเป็นเสียงเพลงที่พูดแทนหัวใจ