ว่างเปล่า

posted on 22 Jan 2008 09:37 by a-walee

 

  

  

 

ทุกครั้งที่หยิบ ‘กองดิด’ (Candide) ของวอลแตร์มาอ่าน
มักจะเกิดความสงสัยว่าการที่เขาเขียนให้ตัวละครเดินทางแสวงหาอะไรต่างๆในชีวิตมากมาย
แล้วพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีการหลุพดพ้น ไม่มีวิธีนำทางไปสู่ความสุข
สุดท้ายก็ย้อนกลับมาที่บ้านของตัวเอง สร้างสวนในบ้าน
… โดยอุปนิสัยแบบนั้นแล้วอาจเป็นการประชดประชันหรือเปล่านะ?
 
 
 
 
 
 
 
เหล้า ความเมามาย และเพื่อนใหม่แปลกหน้า
อาจเป็นแค่สะพานสั้นๆที่ส่งคนนึงไปสู่โลกที่แปลกออกไป
เราอาจต่างใช้สอยกันและกันเป็นสะพานก้าวข้ามไปดินแดนใหม่ๆ
บางครั้งก็เปิดเผยโจ่งแจ้ง บางครั้งก็ไม่รู้ตัว
แต่สุดท้ายก็อาจไม่พบอะไรเลย
 
 
เกือบ10ปีที่ผ่านมา … ตอนอายุสัก 15-16
รู้สึกเหมือนกันนะว่ามีชีวิตอยู่ในความฟุ้งซ่าน
ทุรนทุรายที่จะพิสูจน์ความกล้าหาญด้วยวิธีโง่เขลา
สูบบุหรี่ กินเหล้า เที่ยวกลางคืน กลับบ้านห้าทุ่มเที่ยงคืน
ทั้งที่การแต่งตัวของตัวเองก็ไม่ได้ทำให้ปลอดภัยสกเท่าไหร่
ซึ่งสมัยนั้น5ทุ่มถือว่าดึกมากสำหรับเด็กผู้หญิงแรกรุ่นคนนึง
และสถานบริการประเภทผับ เทค ก็ไม่ได้จำกัดอายุผู้เที่ยว
 
ตอนนั้นคงรู้สึกแค่ว่าการมีเพื่อนฝูงมากมายเต็มไปหมด
โดยเฉพาะยามเมามาย เพื่อนฝูงยิ่งเข้ามามากหน้าหลายตา
ทำให้อดคิดอย่างภูมิใจแบบโง่ๆไม่ได้ว่าเพื่อนยิ่งเยอะ … ยิ่งน่าภูมิใจ
 
ต้องใช้เวลาพักนึง ถึงจะจับสังเกตได้ว่า …
คนที่เราเคยกอดคอ หัวเราะ ร้องไห้ ตอนเมามายไร้สติ
เมื่อกลับมาอยู่ในอารมณ์ปกติ ก็กลับคุยกันได้เพียงห่างๆ
ชีวิตทุกอย่างดูเหมือนง่ายๆ … อะไรก็คว้ามาได้ทั้งนั้น
 
จริงๆมันก็เพียงแค่ช่องทางการแลกเปลี่ยนประโยชน์ต่อกัน
บางคนก็อาศัยโอกาสใช้สอยได้ประโยชน์จากเพื่อนเศรษฐี
เพื่อนเศรษฐีก็อาศัยการโอบกอดความรู้สึกดีๆจากการมีเพื่อน
ใช้สุราเป็นน้ำละลายความเหงาและอ้างว้างที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึก
 
โชคดีที่เป็นคนขี้เบื่อมากถึงมากที่สุด … และยังไม่เดินไปถึงทางตัน
เมื่อเริ่มรู้สึกว่าการสูบบุหรี่นอกวันละ 3-4ซอง ไม่ได้ประโยชน์
แถมบางครั้งเมื่อยมืออีกต่างหาก ปากก็ต้องคาบ … ทำไปทำไมกุ?
การออกจากบ้านทุกวัน เพื่อไปเจอเพื่อนที่โรงเรียน 4-5คน
แล้วไปเจอเพื่อนใหม่อีก 8-15 คน … ไม่เห็นจะมีความสุขถาวรตรงไหน
ถ้าจะไปเพื่อหาความสนุกสนานในชีวิตคงได้ แต่ความสุขคงไม่ใช่!
 
พฤติกรรมที่ว่ามานั้นทำติดต่อกันมา 1 เดือนเต็ม
ไปมันทุกอาทิตย์อย่างกับเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์
บางอาทิตย์มีวันเกิดเพื่อนๆกลางสัปดาห์ ก็มีแถม
หลังเรียนพิเศษก็กลายร่างเป็นผีเสื้อกลางคืน
ไม่นานก็เบื่อ พอ เลิก … แต่เพื่อนคนอื่นไม่เป็นเช่นนั้น
หลายคนเดินไปสู่ทางตันอย่างที่หันหลังกลับมาไม่ได้
มั่วเซ็กซ์ ใช้ยา และพัฒนาเป็นคนขายในที่สุด
 
ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินจากมา ตัดขาด ไร้เยื่อใย
และเข้าสู่ครรลองปกติของเด็กมัธยมปลาย ก็แค่เด็กคนนึง
ตื่นเช้า เข้าแถว เรียน พักเที่ยง เรียน ไปเรียนพิเศษ กลับบ้าน
โดยไม่มีของแถมเป็นแวะไปสังสรรค์กับเพื่อนที่ข้าวสาร
 
ชีวิตดำเนินมาเรื่อยๆ เหมือนเด็กปกติ
แต่ก็มีช่วงชีวิตที่ผกผันอีกครั้ง
… ได้เข้าทำงานในโรงละครชื่อดัง
ชีวิตเปลี่ยน เรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย
กลายเป็นความสุขอีกอย่างที่ไม่รู้ตัว
 
เมื่อเวลาล่วงเลยไปซักพัก … มองย้อนกลับไป
เพื่อนบางคนหันกลับมาได้ในช่วงที่เกือบสายไป
บางคนเดินทางไปต่างประเทศหวังชุบชีวิตใหม่
แต่ชีวิต … บางทีไม่ง่ายขนาดนั้น
 
 
  
  
  
  
  
  
 
เสียงปลายสายแหบพร่า ฟังไม่รู้ความ …
หลังจากจับใจความได้ว่าปลายสายเป็นใคร …
คำพูดที่ออกมาต่อจากนั้น … แทบทรุด
 
“หนูเหรอลูก มางานศพแอมนะ”
 
ข่าวทราบจากการซักถามว่า…
เพื่อนสาวคนนั้นหลังจากดินทางไปต่างประเทศ
ได้พบรักกับชายหนุ่มอเมริกันคนนึง
และชีวิตก็ดิ่งลงเพราะความรักและยาเสพติด
 
 
ช่วงปีหลังที่รับสายจากเพื่อนเก่า
คำพูดที่ออกมามักเป็นเรื่องดีๆ
“ได้ทุนเรียนต่อโท”
“เรียนจบแล้วนะเว้ย”
“แต่งงานแล้วนะแก”
“มาดูหน้าหลานหน่อยไหม?”
 
 
แต่ไม่เคยเตรียมใจรับคำพูดแบบนี้ … การลาจาก
คงไม่ได้เสียใจถึงขั้นร้องไห้โฮออกมาเหมือนญาติสนิท
เพราะความห่างไกลมันช่วยร่นความทรมานตรงนั้น
เพียงแต่รู้สึกจุกๆในอก เผชิญหน้ากับความพลัดพราก
  
รู้สึกผิด…ที่เดินออกมาโดยไม่ได้ช่วยอะไรเลย
รู้สึกแย่ที่ตอนนั้นเห็นแก่ตัวไปหน่อย
ไม่อย่างนั้น ใครบางคนคงไม่ต้องทุกข์ทนยาวนานเพียงนี้
เกือบ 10 ปี … เจออะไรมาบ้างนะ?
 
 

   
    
  
      
แต่ด้วยภาวะที่ตอนนี้ตัวเองก็ไม่ไหว
มีเรื่องมากมายที่ต้องคิดเหมือนกัน
เพิ่งสูญเสียคุณป๋าที่เหมือนพ่อแท้ๆไป
แล้วก็ต้องจัดการเรื่องราวต่างๆของชีวิตตัวเอง
การสูญเสียอาจจะคุณสอง สาม หรือสิบมั้ง … ร้าวทั้งหัวใจ
  
  

  

  

  


บางครั้งการปล่อยวาง คือส่วนหนึ่งของการทำ
(ป้ายโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ที่สวนลุมไนท์ฯ)

Comment

Comment:

Tweet

Hot!
เราก็เคยมีเพื่อนคนนึง
ที่เค้าจะไปทางนั้น แต่เราจะมาทางนี้
เราก็ปล่อยไป จนตอนนี้เค้าก็ไม่ได้เรียนต่อ
หายไปเฉยๆ
เราก็รู้สึกผิดว่า
ตอนนั้นเราไม่ทำไรสักอย่างวะ
แต่ก็นะ ... ชีวิตใคร ชีวิตมันแหละเทอ

#1 By Pack on 2008-01-23 08:09