ตามมาทำไม๊...หลงทางอยู่ >o<

จากครั้งนั้นเราจะมีเพื่อนเป็นผึ้งแวะมาเยี่ยมทุกปี
ต่อยจนจากปวดก็แค่เจ็บ เจ็บก็แค่แสบๆ แสบก็แค่คันๆ คันก็แค่รำคาญ
จนตอนนี้มันเหมือนไร้ความรู้สึกไปแล้วนะ ...
ไม่เจ็บ ไม่ปวด ไม่คัน แค่รู้สึกเฉยๆว่ามันบวม!!!!

จนกระทั้งเวลาของชัวิตได้สอนให้เรียนรู้ว่าควรจัดการมันยังไง
เอาเหล็กในออกแบบไหนไม่ให้อีกมือเจ็บไปด้วย
ต้องทายาแบบไหนไม่ให้มันอักเสบนานเกินไป
จนถึงต้องระวังไงไงไม่ให้โดนต่อยอีกครั้งต่อไป

ถึงแม้บางเรื่องที่เรามีประสบการณ์แล้ว เจ็บแล้ว
... ก็ไม่ได้รับประกันว่าเราจะไม่เจ็บซ้ำแบบเดิมนี่นา
... ภูมิคุ้มกันมันหายไปได้ เมื่อเราไม่ได้โดนต่อยทุกวัน
... จริงมะ?


แล้วอยู่ดีๆพอตอนที่เห็นว่าตัวเองไร้ความรู้สึกกับเรื่องนี้
กลับมาย้อนคิดถึงอะไรหลายเรื่องในชีวิต ...
... เรื่องที่คนหลายคนอาจจะลืมไปแล้ว
... ความรู้สึก


เมื่อวันก่อนไปกินอาหารอิตาเลี่ยนกับพี่นก(พี่สาวที่น่ารัก)
จำไม่ได้ว่าคุยกันเรื่องอะไรมาก่อน เพราะคุยกันเยอะมากจริงๆ
แล้วก็มาพูดถึงเรื่องละครกันว่าเดี๋ยวนี้คนเรารู้สึกกันน้อยลง
อาจเพราะเราไม่ต่อยมีเวลา ... ไม่มีเวลาและก็ไม่มีความซาบซึ้ง

อย่างเมื่อก่อนเวลาที่เราดูละครโทรทัศน์กัน
เรายังมีเวลาที่จะมซาบซึ้งว่าตัวละครน่าสงสาร น่าหมั่นไส้เพียงไร
จะว่าเพราะโตขึ้นก็ไม่น่าใช่ .. เพราะผู้ใหญ่สมัยก่อนก็ซาบซึ้งนะ


จำได้ว่าเดือนที่แล้วตอนนั่งดูนางทาส ... ป๊าถามว่า
"ดูเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว ดูซ้ำๆอยู่ได้"


... นั่นสิแปลกเนอะที่ดูมากี่รอบแล้ว ก็ยังชอบรุ่นมลฤดีอยู่ดี
... ชอบทั้งที่จำไม่ได้ว่าเค้าแสดงได้ดียังไง
... แต่ชอบเพราะมันฝังใจ
... เพราะตอนนั้นได้มีเวลาดื่มด่ำมากกว่า



เหตุการณ์ทุกย่างที่เกิดขึ้นในช่วง 2 - 3 ปีหลังนี้เกิดจากความชาชินหรือเปล่านะ?
เพราะคนเราโตขึ้นจริงเหรอ ถึงไมรู้สึกกับอะไรใดๆทั้งนั้น
... จริงเหรอ?


หรือว่าแท้จริงแล้วนี่เป็นแค่กระบวนการของการปกป้องตัวเอง?
การโตขึ้นกับความชาชินหัวใจมันต่างกันเยอะเลยนะ
การโตขึ้นหมายถึงเราจะมีวุฒิภาวะ มีความยับยั้งชั่งใจ
แต่ความชาชินหมายถึงเราจะไม่สนใจใคร ไม่แคร์

แล้วถ้าโลกของเรามีแต่คนแบบหลัง ... จะอยู่กันยังไง?

ประเทศเรามีแต่คนชอบ"แถ"มากพออยู่แล้ว
เราไมได้รับไม่ได้เรื่องการโกหก ตอแหล เพียงแต่ ...
... อย่าให้มันเป็นแบบนั้นทุกลมหายใจเข้าออกเลย
... อย่างน้อยขอความจริงใจกันบ้าง
... โลกนี้คงน่าอยู่ขึ้นเยอะเนอะ

มีเรื่องของคนโกหกคนนึงที่น่าสนใจมาก ... แต่จะเล่าวันหลัง
เพราะอย่างน้อยเค้าก็มีแง่ดี ... ดีที่ทำให้เราหลายคนในนี้รู้จักกัน
และก็อย่างที่ใครบางคนบอกเค้าดีเพราะไม่เคยด่าใครต่อหน้าเลย
.... เพราะเขามักจะเอาไปด่าลับหลังตลอดเวลา
.... ยกเว้นเราที่โดนทั้งต่อหน้าและลับหลัง เค้าว่าเรา"โรคจิต" (แล้วมาคุยกะกุทำไม?)
.... อย่างว่าคนแบบนี้ "ฉลาดลึก โง่กว้าง"

พูดถึงเรื่องโกหกไม่โกหกนี่ก็เหมือนกัน
ดูเรื่องโดดถีบหน้ากันในสภา ... นึกอยู่อย่างนึง
เรื่องนี้คนสองคนเล่า เหมือนหนังคนละม้วน
... ต้องมีคนนึงโกหก


เรื่องถีบกันหรือไม่ถีบนั่นอีกเรื่องนึง
แต่เชื่อเถอะว่าจะดีแน่ๆถาเรามาหาคนโกหกกัน ...
... หวังว่าเรื่องนี้คงไม่ถูกปล่อยให้หายไป เหมือนลมตด
... ปู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แล้วเมื่อเช้าไปตลาดมาได้ยินประโยคนึงจากคนขาลอตเตอรี่พูดว่า...
"ห่า กูให้เข้ามาแก้ปัญหาปากท้อง เศรษฐกิจ เสือกมาแก้รัฐธรรมนูญ"
.... พูดถึงใครกัน?

พูดมาทั้งหมดนี่เรื่องของความรู้สึกล้วนๆเลยคะ
ไม่ได้อยากอวดว่าตัวเองช่างรู้สึก...แต่อยากให้ตัวเองไม่ลืมว่ามีความรู้สึก
ทั้งเรื่องภาคใต้ เรื่องสงคราม เรื่องการเมือง เรื่องเด็กถูกข่มขืน เรื่องรถติด
เรื่องการศึกษาของเด็กไทย ... อย่ามองแค่มักง่ายว่าไม่ใช่เรื่องของเรา
ในเมื่อเราทุกคนยังอยู่บนโลกเดียวกัน