ตามมาทำไม๊...หลงทางอยู่ >o<

   
เล่าเลยละกันนะคะ เมื่อวันอาทิตย์(สิ้นเดือนมีนาคม)ไปงานศพมาคะ
งานนี้เป็นงานของคุณพ่อของบุคคลท่านนึงที่เราเคารพมากในทางธรรม
ไปด้วยความซ่าไม่สำเหนียกถึงอาการป่วยๆหยุดๆของตนเอง(ณ ตอนนั้น) -*-
   

ไปงานศพคุณป๋าคุณดนัย จันทร์เจ้าฉาย ... มีเรื่องให้ตกใจนิดหน่อย
เพราะก่อนไปงานก็กลัวว่าจะไม่ทันแล้ว ก็เลยนั่ง taxi ไป
ด้วยความมึนพี่ Taxi ขับเร็วแม่กกกกกกกกกกก
นั่งมึนไปตลอดทาง แทบอาเจียนกันเลยทีเดียว
พอถึงวัดป๊าบบบบบบบบ ... คุณพี่แกหันมา
รู้ละว่าทำมุ๊ยทำมุยขับเร็ว ... คิดว่าเราเป็นศพชิมิ?
ใส่เสื้อปอเต็กตึ๊งด้วย T^T
    
พอไปถึงงานศพก็เศร้าใจพอสมควร เป็นงานที่เรียบง่ายและงดงาม
พูดกับเจ๊นกว่า "สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลยเนอะ นอกจากความดีกับความชั่ว"
อ่านหนังสือแจกในงานศพที่เขียนประวัติคุณป๋าแล้วก็ยิ่งทึ่ง
... คุณป๋าเป็นคนเก่งและเจ๋งจริงๆ เสียดายที่ไม่เคยได้พบท่านเลย
ส่วนคุณแม่เข้มแข็งมาก (นอกเรื่อง::พี่น้อง 5คนของคุณดนัยหน้าตาดีหมด)
... แม้ว่าจะมีอะไรบางอย่างที่เหมือนจะยาวนานทำคนอึ้งไปทั้งงาน
แต่ก็ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ และสติสอนคนที่ยังอยู่ต่อไป

*รูปแรกด้านบนซ้ายเป็นเจ้าอาวาสวัดเทพศิรินทร์ที่อายุ 90 กว่าแล้ว
แต่ยังนั่งหลังตรงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ในงานมีวงของทหารเรือมาบรรเลง และมีคุณไก่ มีสุขมาร่วมร้องเพลงอาลัย
ร่วมกับวงดนตรีของจีวัน ... ของชำร่วยเป็นหนังสือ2 เล่ม ซีดี 2แผ่น

ชอบหนังสือเล่มนี้จริงๆคะ "เสียดายคนตายไม่ได้อ่าน#2" ของคุณ ดังตฤณ

    

      
หลังจากนั้น .. 2 สาวผู้หิวโหยก็มีอันต้องไปสยาม
(คล้ายๆว่าจะมีอันเป็นไปมิ? -_-')
เพื่อไปหาของกิน ... ณ จุดนี้เจ๊นกบอกว่าอยากกินพาสต้า!!!
ที่สยามมีพาสต้าที่ไหนมิ?

"นึกๆเท่าไรนึกไม่ออกซะที นึกๆเท่าไรนึกไม่ออกซะที
คิดม่ายออกไม่ออกไม่ออก .. อาฮ่ะ~~~"
(เพลงโคตรโบราณเลย 555+)

นึกอยู่สักพัก ลงรถ Taxi ที่ฝั่งตรงข้ามมาบุญครองด้วยความมึนอีกรอบ
เดินข้ามถนนกันไปมาสองทีเพราะไม่ได้พูดกัน
คือ...เจ๊นกไม่บอกว่าจะไปซื้อยาที่วัตสัน
... เราไม่บอกว่าจะไปร้านที่อยู่ฝั่งขวา -*-
... เดินข้ามไปมาให้มึนเล่น T^T


เดินไปถึงร้านก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง...นอนกันเลย
เย้ยไม่ใช่สิ ... สั่งอาหารมากินกันเลยทีเดียว
แล้วไปถึงสั่งอาหารหลักกันก่อนเลย
 

เห็นรูปเซ็ทนี้แล้วนึกถึงตัวเองตอนผมยาว
แอบเสียดาย T^T

สองสาวชุดดำผู้อ่อนเพลีย -*-
(คนซ้ายไม่ได้บีบให้ผอมนะ ชุดมันพราง + มุมช่วย)

มาแว้วๆๆๆๆพาสต้าดำ กะ พาสต้าผัก
(ขอเม้าท์ว่าของเค้าสดเหมือนเดิมจริงๆ)

ผลัดกันจิ้มคนละหนุบ คนละหนับ ด้วยความสงสัยว่า
"นี่อร่อยเพราะหิวหรือเปล่า?"

หลังจากที่เจ๊นกได้ทำการบริโภคและย้ายไปนอนทั้งสอง Location ในโต๊ะเราเองแล้ว
เจ้นกหันมาถามว่า"เอาหอมทอดไหม? ไม่อิ่ม"
ตอบไม่ตรงคำถาม พยักหน้าหงึกหงัก "อยากกินผักโขมอบชีส"
(ไม่ได้มีการห้ามปรามกันเลยทีเดียว)

แล้วก็ได้หอมทอดแสนอร่อยกับผักโชมอบชีส
(ที่หน้าตาคล้ายชะอมชุบไข่ แต่อร่อยถูกใจ)

จากนั้นข้าพเจ้าก็เดินเหมือนโดนมนต์สะกดไปที่ตู้เค้ก
ได้สิ่งนี้มา 1 ชิ้นแย่งกันกิน ... ชอบๆๆอร่อย เย็นๆๆ เด้งๆๆ

จากนั้นเจ๊นกก็บอกว่า ... "หนาวมีชาร้อนไหม อยากกิน"
น้องพนักงานหนุ่ม(มั๊ง) ก็หอบไอ้ยาดมพม่า 8 กระปุกนี้มาให้เจ๊แกบำบัด
(คนอ่าน ::: กระป๋องใส่ชาเหอะเมิง -*- )
แอบถามน้องว่า "ถ้าเอาให้ดมจะรู้ไหมว่าชาอะไรเป็นอะไร แบบไม่ต้องดู"
น้องพนักงานตอบ "ไม่ทราบครับ ไม่ค่อยได้ดม"
(วิกิ ::: เอ่อม...ถูกของคุณน้องคะ)

ด้านขวาน้องเหมียวแห่งสยาม -*-

หลังจากเจ๊ได้ลิ้มชิมรสชา peach blossom เสร็จแล้วก็เช็คบิล ... กลับบ้าน
แยกย้ายกันในเวลา 3 ทุ่มนิดๆ เนื่องด้วยนั่งฟังชาวบ้านเม้าท์อยู่
-*-

รอเค้ากลับกันก่อน แล้วเราค่อยกลับ 5555+
กลัวลุกไปแล้วเค้าจะเม้าท์เรา ... ซึ่งเค้าคงไปเม้าท์กันนอกร้าน
(ไม่หรอกจริงๆแล้วมันกำลังสบายได้ที่ บรรยากาศดี เพลง Jazz ดีๆ)

แยกยย้ายกันกลับบ้าน เดินลงมาดูของกันนิดหน่อยแล้วก็กลับ
เป็นอีกวันที่อิ่มทั้งท้องและอิ่มทั้งใจไม่รู้ทำไม
แต่รู้แต่ว่าจะพยามทำตัวเองให้ดีขึ้น ...  อยากอยู่อย่างมีความสุข

ในหนังสืองานศพของป๋าคุณดนัยเขียนสิ่งที่คุณป๋าเป็นไว้น่าสนใจมาก
คุณป๋าคุณดนัยบอกว่า "เสียเปรียบบ้างก็ได้" ไม่เห็นจะเป็นไร
ถ้าทุกคนคิดว่าเสียเปรียบบ้างเหมือนคุณป๋าคุณดนัย...ก็คงดี

ปล. วันนั้นกลับบ้านไปรีบไปดูมือ และ เท้า ป๊ะป๋า...สงสัยว่า
"ทำไมมือป๊าแก่นัก แต่เท้าไม่ค่อยเท่าไหร่?"
เท้าตึงเชียว -*- ... มือและเท้าอายุ 64 ปีคู่นี้คงลำบากมาไม่น้อยเลยเนอะ
(ป๊าไม่ชอบตัดเล็บ เพราะพลาดโดนเนื้อทุกที -*- )

คุณๆเคยสังเกตมือและเท้าของบิดามารดาคุณบ้างไหมคะ?
ถ้ายังอยู่ลองก้มลงดูสักนิดนะคะ ... นั่นมีส่วนทำให้เราโตขึ้นมาได้
ว่าไหม?

^
ป๋าถามว่า :: จะถ่ายให้มันได้อะไรขึ้นมา เท้าป๊าไม่สวย
วิกิ ::  หนูว่าเท้าป๋าหนู สวยกว่าหน้านักการเมืองบางคนอีก
-_-'

เพลงจุดอ่อนของฉันอยู่ที่หัวใจ โดย อ๊อฟ ปองศักดิ์
[Ost.สวรรค์เบี่ยง]

รู้ตัวดี ว่าทำตัวไม่เหมือนใคร
คิดอะไรก็พูดกันไป ไม่แครใครซะอย่าง
ทำตามที่สมองสั่ง ทั้ง ๆที่ตรงข้ามกับหัวใจ

ถามตัวเอง ว่าที่ทำไปเพื่อใคร
ประชดตัวเอง ทำร้ายตัวเอง อะไรที่ได้มา
มีแต่เสียน้ำตา สับสนและต้องหวั่นไหว
ต้องทรมาน ปวดร้าวไปทั้งตัวและหัวใจ

*จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ
ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ
อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ
ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร
ที่แท้นั้นหัวใจ มันอ่อนแอ

รู้ว่าเธอ ไม่ได้รักไม่สนใจ
ลึกลงไป ก็แทบละลาย ทำใจไม่ได้
ทำเป็นเหมือนไม่แคร ที่แท้นั้นน้ำตาไหล
เจ็บไปทั้งใจ และหาคนเข้าใจไม่ได้เลย..

*จุดอ่อนของฉัน อยู่ตรงที่หัวใจ
ที่ทำเป็นแข็งแรง ที่ฉันแสดง ที่แท้แทบขาดใจ
อยากได้ทั้งความรัก อยากได้คนเข้าใจ
ต้องซ่อนมันไว้ภายใน ไม่ใช่อะไร
ไม่ต้องการให้ใครรู้ ว่าภายในใจ รักเธอเพียงใด

และรัก.......... ฮู ฮู่ ฮู้....ทั้งหัวใจ